Californië’s huisvestingscrisis en de strijd om 20 rijtjeshuizen

Leefbaar Californië is nu het meest erkende merk onder een klasse van nieuwe groepen die protesteren tegen de huisvestingsbewegingen van de staat. De groepen organiseren onder meer buurtverenigingen en doen onderzoek dat het idee van een tekort overdreven vindt. (Deze aanklacht is in strijd met de hoeveelheid onderzoek over het onderwerp, het lage bouwpercentage per hoofd van de bevolking en de overvloed aan illegale en overvolle huizen.)

Veel van de meest actieve leden komen uit rijke enclaves zoals Marin, maar de strijd om de lokale controle over huisvesting te behouden trekt een meer diverse groep aan dan het stereotype van een rijke, voorstedelijke NIMBY doet vermoeden. In Californië en in het hele land werken activisten die gentrificatie in steden bestrijden vaak samen met huiseigenaren in de voorsteden die zich zorgen maken over ontwikkeling om zich te verzetten tegen brede bestemmingsplanhervormingen. Zelfs als deze groepen het niet eens zijn over het huisvestingsbeleid, kiezen ze er vaak voor om die beslissingen op stad- of buurtniveau te laten nemen, waar de politieke sfeer klein genoeg is om een ​​groep vrijwilligers nog effectief te kunnen laten zijn.

“Gemeenschapsactivisten organiseren zich persoonlijk”, zegt Isaiah Madison, 26 en Black, een inwoner van de historische wijk Black Leimert Park in Los Angeles – en lid van het bestuur van Livable California. ‘Maar als je het naar de staat brengt, ben je maar een nummer. Er zijn zoveel problemen, en zoveel bureaucratie en politiek en geld, dat de gemeenschap verloren gaat.”

In de loop van verschillende interviews uitten veel van de meest actieve huiseigenaren een gevoel van achteruitgang van de hogere middenklasse. Het lijkt oneerlijk voor hen dat mensen die precies deden wat de samenleving hen opdroeg – een huis kopen, betrokken raken bij hun buurt – nu wordt gevraagd om grote veranderingen in hun omgeving te accepteren.

Bovenal zijn ze woedend hoe een epitheton als “NIMBY” iemand die om hun buurt geeft, kan reduceren tot een tekenfilm. Ja, zij zijn de mensen die tegen ontwikkeling vechten. Dit zijn ook de mensen die gazonborden maken en distribueren. Die ‘s avonds laat stadsvergaderingen bijwonen om indringende vragen te stellen over biedingen op het hondenvangstcontract van de stad. Die het blokfeest organiseren en helpen bij het opstarten van bibliotheekprogramma’s die voor iedereen vanzelfsprekend zijn.

“De staat is gek in het proberen om al deze steden tot hun vijand te maken”, zegt Maria Pavlou Kalban, die in de raad van bestuur zit van de Sherman Oaks Homeowners Association en onlangs een staatsbrede groep voor huiseigenaren en buurten oprichtte, United Neighbours genaamd. “Dit zijn mensen die echt serieus proberen een antwoord te geven op het probleem van ‘Waar wonen onze kinderen?'”

Wanneer het gesprek echter verschuift naar oplossingen, duikt het raadsel van lokale controle weer op. In een interview schetste mevrouw Kalban een plan om woningen met een hogere dichtheid te bouwen op drukke gangen, wat volkomen redelijk klinkt. Het klinkt ook als de rijtjeshuizen die meneer Richardson sinds 2004 probeert te bouwen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.