Canada kan nu misdaden op de maan vervolgen

Canada kan nu misdaden op de maan vervolgen

In deze decennium en de volgende zullen astronauten naar de ruimte gaan als nooit tevoren. Dit omvat voor het eerst in meer dan vijftig jaar missies buiten een lage baan om de aarde (LEO), hernieuwde missies naar de maan en bemande missies naar Mars. Daarnaast zullen nieuwe ruimtestations worden ingezet om het verouderde International Space Station (ISS) te vervangen, en er zijn zelfs plannen om permanente menselijke buitenposten op de maan- en Marsoppervlakken te vestigen.

In afwachting van de groeiende aanwezigheid van de mensheid in de ruimte en alles wat dit met zich mee zal brengen, proberen rechtsgeleerden en autoriteiten over de hele wereld de wetten van de aarde uit te breiden naar de ruimte. In een recent besluit heeft de Canadese regering wetgeving ingevoerd die het Canadese strafrecht uitbreidt tot de maan. De wijziging maakte deel uit van de Budget Implementation Act (een document van 443 pagina’s) dat eind vorige maand werd ingediend en aangenomen in het Canadese Lagerhuis.

Het Wetboek van Strafrecht van Canada houdt al rekening met astronauten die mogelijk misdaden plegen tijdens ruimtevluchten naar LEO en aan boord van het ISS blijven. Volgens de wet wordt elke gepleegde misdaad geacht te zijn gepleegd op Canadese bodem. Maar aangezien de Canadian Space Agency (CSA) deel uitmaakt van het Lunar Gateway-project, heeft de federale regering besloten het Wetboek van Strafrecht te wijzigen om deze wetten uit te breiden tot de cis-maanruimte en het maanoppervlak.

Een ruimtevaartuig van Orion nadert de Lunar Gateway in een baan rond de maan. Krediet: NASA

maan wet

Het amendement is opgenomen in deel 5, afdeling 18 van het document, getiteld “Civil Lunar Gateway Agreement Implementation Act.” Dit gedeelte vormt een Memorandum of Understanding (MoU) tussen de Canadese en Amerikaanse regeringen met betrekking tot samenwerking op de Lunar Gateway. Op grond van het huidige Wetboek van Strafrecht bepaalt de wet dat:

“[A] Canadees bemanningslid dat tijdens een ruimtevlucht een handelen of nalaten buiten Canada begaat dat, indien gepleegd in Canada een strafbaar feit zou vormen, wordt geacht dat handelen of nalaten in Canada te hebben begaan indien dat handelen of nalaten wordt begaan (a) op, of met betrekking tot een vluchtelement van het ruimtestation; of (b) op enig vervoermiddel van of naar het ruimtestation.”

Een soortgelijke bepaling is gemaakt voor bemanningsleden van ‘partnerstaten’, verwijzend naar NASA, de ESA, JAXA, Roscosmos (voorheen) en elk ander nationaal ruimteagentschap dat deelneemt aan het ISS. Volgens het nieuwe amendement is de wet nu van toepassing op elke handeling of nalatigheid begaan op de Lunar Gateway, terwijl ze van of naar de Lunar Gateway of op het oppervlak van de maan worden vervoerd. Kortom, als u ergens tussen de aarde en de maan een misdaad begaat, wordt u volgens de Canadese wet aangeklaagd!

Ruimtewet

Er zijn momenteel vijf internationale verdragen die activiteiten in de ruimte regelen, die allemaal onder toezicht staan ​​van het United Nations Office of Outer Space Affairs (UNOOSA). De belangrijkste daarvan is het Ruimteverdrag, dat in 1967 werd ondertekend door de VS, de Sovjet-Unie en het VK en dat sindsdien door meer dan 100 landen (waaronder Canada) is geratificeerd. Dit verdrag blijft de meest relevante juridische overeenkomst met betrekking tot soevereiniteitskwesties en het omgaan met vermeende misdaden in de ruimte.

Het internationale ruimtestation in een baan om de aarde. Krediet: NASA

Bovendien zijn de 15 regeringen die deel uitmaken van het ISS-programma verplicht zich te houden aan de Intergouvernementele Overeenkomst van het Internationale Ruimtestation (IGA), een intergouvernementeel wettelijk kader opgesteld tussen 1994 en 1998. In het gedeelte over de strafrechtelijke jurisdictie (artikel 22) staat dat “ Canada, de Europese partnerstaten, Japan, Rusland en de Verenigde Staten kunnen strafrechtelijke jurisdictie uitoefenen over personeel in of op een vluchtelement dat hun respectieve onderdanen is.”

Als het slachtoffer van een misdrijf echter een burger was van een ander partnerland of binnen de sectie van dat land van het ISS, zou hun strafrechtelijk wetboek van toepassing kunnen zijn. Zoals het document aangeeft, in deze gevallen:

“In een geval van wangedrag” [in] baan die: (a) het leven of de veiligheid van een onderdaan van een andere partnerstaat aantast of (b) zich voordoet in of op of schade veroorzaakt aan het vluchtelement van een andere partnerstaat, moet de partnerstaat waarvan de onderdaan de vermeende dader is, op op verzoek van een betrokken partnerstaat, overleg plegen met die staat over hun respectieve vervolgingsbelangen.”

De kwestie van de ruimtewet kwam aan de orde in 2019 toen NASA het eerste strafrechtelijke onderzoek uitvoerde naar een misdrijf in de ruimte. De vermeende misdaad betrof astronaut Anne McClain, die door haar vervreemde echtgenoot werd beschuldigd van toegang tot hun bankgegevens tijdens haar verblijf van zes maanden aan boord van het ISS. Het onderzoek maakte McClain vrij van enig vergrijp en haar ex-vrouw (Summer Worden) werd beschuldigd van het afleggen van valse verklaringen aan de federale autoriteiten.

De zaak zorgde voor bewustwording over problemen die zich in de nabije toekomst zouden kunnen voordoen en hoe de huidige stand van de ruimtewetgeving niet was toegerust om deze aan te pakken. Daarnaast zijn er toenemende zorgen over juridische overeenkomsten en aansprakelijkheid als gevolg van geschillen over mega-constellaties van satellieten, asteroïde mijnbouw en de commercialisering van de ruimte. Volgens Ram Jakhu, een professor aan het Institute of Air & Space Law van McGill University, kunnen deze misdaden zich uitstrekken tot:

“[M]urders in de ruimte, tot de kaping van een ruimtetransportvoertuig en tot de ontploffing van een nucleair apparaat in de ruimte Het zou logisch en noodzakelijk zijn dat dergelijke regels hetzelfde zijn voor alle ruimtevarende mensen, ongeacht het feit dat ze verschillende aardse nationaliteiten hebben .”

Canada en Artemis

Als onderdeel van het Artemis-programma is de Lunar Gateway van vitaal belang voor het uitvoeren van regelmatige missies naar het maanoppervlak en het opzetten van het Artemis-basiskamp. Het is ook een belangrijk onderdeel van NASA’s plan om in het komende decennium bemande missies naar Mars te sturen. De kernelementen van dit modulaire ruimtestation – het Power and Propulsion Element (PPE) en de Habitation and Logicists Outpost (HALO) – zijn momenteel gepland om tegen 2024 in een baan om de maan te worden gelanceerd.

Deze wijziging is in overeenstemming met het verdrag ondertekend door de CSA en NASA in december 2020 dat de deelname van Canada aan de Lunar Gateway bevestigde. Dit verdrag bevestigde ook dat Canada deel zal uitmaken van de Artemis 2-missie (gepland voor mei 2024), waarbij een bemanning van vier een rondvlucht zal maken voordat ze naar de aarde terugkeren. De aanwezigheid van een Canadese astronaut aan boord van deze vlucht zal van Canada het tweede land ter wereld maken dat een astronaut naar de maan stuurt.

Artemis II zal dit vliegtraject afleggen. Hopelijk gebeuren er onderweg geen Moon Crimes. Krediet: NASA

Bovendien bevestigde de Canadese regering haar financiële toezegging aan de Lunar Gateway met de goedkeuring van de Budget Implementation Act. Een van de vele voorzieningen is de toezegging van $ 1,9 miljard (aangekondigd in de begroting 2019) over 24 jaar om de Canadarm 3 te bouwen en te integreren als onderdeel van de Lunar Gateway. Zijn voorgangers (Canadarm en Canadarm 2) waren te zien op de Space Shuttle en ISS (respectievelijk). Beide bleken van onschatbare waarde bij de bouw en het onderhoud van het ISS en het aan- en loskoppelen van ruimtevaartuigen.

Deze nieuwste robotarm bestaat uit een hoofdarm van 8,5 meter (~ 28 ft), een kleinere en handiger arm en een set afneembare gereedschappen. Het is ook zeer autonoom en bevat geavanceerde robotica en software om taken uit te voeren die wetenschappelijke operaties op en rond de maan zullen ondersteunen zonder menselijke tussenkomst. Het zal met name verantwoordelijk zijn voor het aanmeren van ruimtevaartuigen die van de aarde komen en het overbrengen van voertuigen naar het Deep Space Transport (DST), dat ooit zal worden gebruikt om astronauten naar Mars te vervoeren.

Met al deze activiteiten in het verschiet, is het geen wonder waarom regeringen en ruimtevaartorganisaties graag bindende wettelijke kaders willen vaststellen die ver buiten de rechtsgebieden van de aarde van toepassing zijn.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op Universum vandaag door Matt Williams. Lees hier het originele artikel.

Leave a Reply

Your email address will not be published.