Carolyn Hax: ‘Verwoest’ vervreemde moeder zoekt naar antwoorden

Tijdelijke aanduiding terwijl artikelacties worden geladen

Beste Carolien: Ik zie weer een verhaal in je column over ouder-kind vervreemding. Het is echt triest. Mijn man en ik zitten in deze situatie met onze dochter. We hebben onze drie kleinkinderen al bijna twee jaar niet gezien en ze wonen 10 minuten van ons vandaan. Door therapeuten gaan totdat iemand haar het antwoord geeft dat ze wil horen – sluit je ouders af – is verschrikkelijk.

Ironisch genoeg weten we nog steeds niet wat de problemen zijn. We hadden samen één therapiesessie en ze weigerde terug te gaan naar die therapeut, omdat ze voelde dat de therapeut de kant van mij, haar moeder, koos. Dus nu gaat ze in haar eentje naar een therapeut die duidelijk de kant van mijn dochter kiest, en ze weigert onvermurwbaar om ons bij haar te hebben om de problemen op te lossen om verder te komen. Erg verdrietig.

Er zijn altijd twee kanten aan een verhaal, en geloof het of niet, er zijn liefhebbende ouders die niets verkeerd hebben gedaan, maar te maken hebben met een volwassen kind dat met iets anders te maken heeft. Maar wij, de ouders, zijn de zondebokken geworden. Dat is de gemakkelijke uitweg. Erg verdrietig.

Dus, vraag ik me af, krijg je brieven van de andere kant van het verhaal, of is het altijd de juiste beslissing om ouders gewoon af te sluiten? Want niet elke beslissing is een juiste beslissing.

Verwoeste ouders: Ik krijg natuurlijk wel brieven van de ‘andere kant’.

Ik voer ze niet zo vaak uit, omdat ik op dat moment weinig advies kan geven. Zoals je weet en hier duidelijk hebt gemaakt, als iemand besluit je af te sluiten, kun je ze je niet laten zien. Als iemand je niet wil vertellen waarom, kun je hem dat ook niet laten uitleggen. Als iemand weigert te luisteren, kun je je zaak niet verdedigen.

Het enige advies dat je nog kunt geven aan iemand die voor een bakstenen muur staat, is in de richting van acceptatie en verder gaan – beter geschikt voor voortdurende therapeutische ondersteuning.

Nog een reden waarom ik meer tijd besteed aan het adviseren van degenen die vervreemd zijn versus degenen die zijn vervreemd? Omdat het voor mij onmogelijk is om te weten wie het slachtoffer is van misbruik en wie “onder behandeling is bij therapeuten totdat iemand haar het antwoord geeft dat ze wil horen”.

Of welke mensen ‘nog steeds niet weten wat de problemen zijn’, en welke mensen ruimschoots hebben opgemerkt, maar koppig weigeren te geloven dat ze allesbehalve onberispelijke slachtoffers zijn.

Of welke mensen trouwden met iemand die hen hielp gezond te worden en grenzen te stellen aan een disfunctioneel gezin, en welke mensen trouwden met iemand die controlerend en misbruikend is en hen nu isoleert van hun liefhebbende en ondersteunende familie.

De realiteit van elk van deze kan natuurlijk niet meer verschillen van de andere – maar de percepties, met niets meer te doen dan geschreven, door ouders gezegde/door kinderen gezegde verslagen, kunnen identiek zijn. Dit geldt voor beide kanten, maar de vervreemde heeft doorgaans minder uit de eerste hand te melden.

Dus ik wil geen brieven zoals die van jou publiceren, met antwoorden van het type ‘Het spijt me zo’ die op zijn best onbevredigend zijn en in het slechtste geval grotesk verkeerd.

In plaats daarvan richt ik mij tot degenen die vervreemding overwegen:

Hebt u uw zorgen en voorkeuren verwoord met ‘ik’-verklaringen en bewijsmateriaal? Heb je geprobeerd kleinere grenzen te stellen en af ​​te dwingen en ze geleidelijk hoger te maken als dat nodig is? Hebt u uw eigen keuzes aan hetzelfde onderzoek onderworpen als die van anderen? Met de hulp van een belangeloze derde partij (therapeut, etc.)?

Vervreemding is niet altijd goed of fout. Het is meestal pijnlijk en is daarom een ​​laatste redmiddel.

Het is ook van nature ondoorzichtig.

Leave a Reply

Your email address will not be published.