Inside Aurel Schmidt’s Art Opening in Lucien met Chloë Sevigny

Inside Aurel Schmidt’s Art Opening in Lucien met Chloë Sevigny

‘Heel New York kwam op Aurel af,’ zegt Chloë Sevigny, gebarend naar een grote menigte die zich buiten Lucien had verzameld, een restaurant aan First Ave. en E. 1st St. dat praktisch een instelling in New York City is. Ze verwijst naar haar oude vriend Aurel Schmidt, de kunstenaar achter Luciens allereerste kunstshow – en de reden waarom allerlei soorten ongedierte die de ergste nachtmerrie van een restaurant zijn, te vinden zijn op de vele foto’s van klanten zoals Sevigny en Fran Lebowitz op zijn gele muren voor de komende week. De grootte en plaatsing van de kleine illustraties zijn passend subtiel voor een plek waar je bijvoorbeeld Timothée Chalamet, weggestopt in een hoek, of Julia Fox omringd door vrienden als Jeremy O. Harris in een volgepakte cabine, betrouwbaar aantreft. En terwijl spionnen die zich onderwerpen aan de crowd-sourced roddelhub van beroemdheden @deuxmoi graag foto’s van klanten maken, ging geen van de aanwezigen bij de opening foto’s van de avond op hun rooster plaatsen.

Sinds het eerder dit jaar de site werd waar Kanye West Fox en haar beste vrienden Birkins voor haar verjaardag gaf voor haar verjaardag, duikt het restaurant steeds meer op in de mainstream. Maar voor vaste klanten als Sevigny en Smith voelt het nog steeds als een woord dat je New Yorkers vaak met Lucien hoort associëren: thuis. Het was dan ook niet meer dan normaal dat Smiths laatste naakte zelfportretten Lucien lieten zien, evenals een aantal andere scènes, zoals Paul’s Casablanca in New York en Chez Francis in Parijs. Ze hebben allemaal een speciaal plekje in het hart van de kunstenaar, maar niemand zo veel als Lucien, die slechts een blok verwijderd is van waar ze woont. “Ik kom hier en ontbijt off-menu, bewaar mijn spullen”, zegt ze. “Het is gewoon thuis weg van huis.”

Met dank aan Aurel Schmidt

De naakte blonde figuur die in elke illustratie verschijnt “is niet echt een alter ego – hij lijkt precies op mij”, zegt Schmidt. “Het enige wat er ‘verandert’ aan is, is dat New York is veranderd.” Ze leidt me door een taxonomie van het smerige gezelschap van het personage: “De reguliere plagen zijn mijn vrienden. Duiven zijn altijd normies. De kakkerlakken zijn meestal skaters, maar ze kunnen iedereen zijn. Ratten, daar heb ik meestal wat meer gevoelens voor. Want zelfs in je normale leven zie je de rat en denk je, Ebah! Maar je hebt ook zoiets van, oh, hij is best schattig.”

Met dank aan Aurel Schmidt
Met dank aan Aurel Schmidt
Met dank aan Aurel Schmidt
Met dank aan Aurel Schmidt

Als je het nu nog niet kon zien, zijn de tekeningen niet voor iedereen. (De bovenstaande bemonstering is aan de tamme kant.) De ene toont een rat die Schmidt beffen, en in een andere keert Schmidt de gunst terug. Ze ziet er bijzonder vrolijk uit met de kakkerlakken, die haar meenemen voor een ritje door de lucht en bij haar komen eten bij Lucien. “Haar tekeningen zijn vaak zo gecontroleerd en slonzig – je kunt zien dat ze een beetje vrij is en zichzelf echt uitdrukt”, zegt Sevigny, die zich herinnert dat ze aanvankelijk werd geïntimideerd door Schmidt. ‘Ze zijn ook erg grappig. We houden van humor in de kunst. Daar zijn er niet genoeg van.” Ze is van plan om “zeker” een van de tekeningen te kopen, die $ 1.000 kosten. (Schmidt heeft ze ook gebundeld in een reeds uitverkocht boek uitgegeven door Bunk Club.)

Schmidt zegt dat ze de zoon van Luciens oprichter Lucien Bahaj, Zac, lastigvalt om haar daar herhaaldelijk haar kunst te laten tonen sinds ze hem een ​​tiental jaar geleden ontmoette in Bahaj’s andere restaurant, de Pink Pony. Wat betreft de manier waarop ze hem uiteindelijk heeft overtuigd, heeft Schmidt geen tijd om te vertellen: er moet nog iets worden vermengd, en zoals Sevigny het uitdrukte, heel New York is hier.

Leave a Reply

Your email address will not be published.